(28 พฤศจิกายน 2568) มหาวิทยาลัยราชภัฏภูเก็ตได้จัดงานแถลงข่าวเปิดตัว “ชุดเครื่องจักรเพิ่มมูลค่าเศษมะพร้าว” ผลงานนวัตกรรมเพื่อชุมชน ที่เกิดจากความร่วมมือของมหาวิทยาลัยราชภัฏภูเก็ต ร่วมกับศูนย์เทคโนโลยีโลหะและวัสดุแห่งชาติ หรือเอ็มเทค สวทช. ภายใต้การสนับสนุนของสำนักงานปลัดกระทรวง อว. กองส่งเสริมและประสานเพื่อประโยชน์ทางวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม ซึ่งเป็นการนำงานวิศวกรรมและองค์ความรู้ทางวิทยาศาสตร์มาต่อยอดแก้โจทย์สำคัญของพื้นที่ได้อย่างเป็นรูปธรรม

ภายในงาน ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.หิรัญ ประสารการ อธิการบดีมหาวิทยาลัยราชภัฏภูเก็ต ได้ให้การต้อนรับคณะผู้บริหาร หน่วยงานพันธมิตร สื่อมวลชน และผู้สนใจจำนวนมาก ณ ห้องประชุมแคแสด ชั้น 4 อาคารเฉลิมพระเกียรติ พร้อมย้ำว่า นวัตกรรมชุดเครื่องจักรนี้คือก้าวสำคัญของการนำของเหลือทิ้งจาก “มะพร้าวน้ำหอม” ซึ่งเดิมเป็นปัญหาขยะมหาศาลในภูเก็ต มาสร้างคุณค่าทางเศรษฐกิจใหม่ให้ชุมชน

ไฮไลต์สำคัญของงานนี้ คือ การสาธิตการทำงานของชุดเครื่องจักรต้นแบบที่สามารถแปรรูป “เศษเปลือกและลูกมะพร้าวเหลือทิ้ง” ให้กลายเป็นวัสดุทดแทนไม้ที่มีความแข็งแรงและใช้งานได้จริง เปิดโอกาสในการต่อยอดสู่ผลิตภัณฑ์เฟอร์นิเจอร์และงานตกแต่งอีกหลากหลายรูปแบบ ช่วยลดปริมาณขยะอินทรีย์จำนวนมาก และสนับสนุนเศรษฐกิจหมุนเวียน (Circular Economy) ในระดับชุมชน

ส่วนจุดเริ่มต้นของงานวิจัยนี้ มาจากปัญหาขยะมะพร้าวน้ำหอมในจังหวัดภูเก็ตที่มากถึง 3,000 ลูกต่อวัน จากการบริโภคของนักท่องเที่ยว ซึ่งเป็นภาระใหญ่ของเทศบาลและหน่วยงานท้องถิ่น จน อาจารย์กิตติศักดิ์ จิตต์เกื้อ เสนอให้ทุกฝ่ายหารือร่วมกัน และนำไปสู่ความร่วมมือระหว่าง กปว. สป.อว. – MTEC สวทช. – มหาวิทยาลัยราชภัฏภูเก็ต เพื่อพัฒนาแนวทางแก้ปัญหาอย่างยั่งยืน และผลลัพธ์ที่ได้คือ ชุดเครื่องจักรแปรรูปมะพร้าวน้ำหอมเป็นวัสดุทดแทนไม้ประกอบด้วย 4 กระบวนการต้นแบบ ได้แก่

1. เครื่องปอก
2. เครื่องบดย่อย
3. เครื่องอบแห้ง
4. เครื่องอัดขึ้นรูป

ขณะที่ความโดดเด่นด้วยการใช้ “ลิกนิน” ซึ่งเป็นกาวธรรมชาติในมะพร้าว แทนการใช้สารเคมี ทำให้ผลิตภัณฑ์มีต้นทุนเพียง 23 บาทต่อแผ่น สามารถประกอบแบบจิกซอว์ และพัฒนาเป็นโต๊ะข้างต้นทุนประมาณ 780 บาท พร้อมต่อยอดเป็นเฟอร์นิเจอร์หรือวัสดุทดแทนไม้ได้หลากหลายชนิด เรียกได้ว่าการเครื่องจักรครั้งนี้ไม่ใช่แค่การจัดการขยะ แต่เป็นการสร้างคุณค่าทางเศรษฐกิจใหม่ที่ชุมชนสามารถนำไปใช้ได้จริง และเป็นต้นแบบที่จะผลักดันให้เกิดนวัตกรรมจากทรัพยากรท้องถิ่นต่อไปอย่างยั่งยืน